داستان قورباغه ها

منوچهر احترامي داستان نويس كودكان و نوجوانان بود كه در اسفند 87 ديده از جهان فروبست (روحش شاد)
متن زير داستان كوتاهي از اوست :
مارها قورباغه ها را مي خوردند و قورباغه ها غمگين بودند

قورباغه ها به لك لك ها شكايت كردند

لك لك ها مارها را خوردند و قورباغه ها شادمان شدند

لك لك ها گرسنه ماندند و شروع كردند به خوردن قورباغه ها

قورباغه ها دچار اختلاف ديدگاه شدند

عده اي از آنها با لك لك ها كنار آمدند و عده اي ديگر خواهان باز گشت مارها شدند

مارها باز گشتند و همپاي لك لك ها شروع به خوردن قورباغه ها كردند

حالا ديگر قورباغه ها متقاعد شده اند كه براي خورده شدن به دنيا مي آيند

تنها يك مشكل براي آنها حل نشده باقي مانده است

اينكه نمي دانند توسط دوستانشان خورده مي شوند يا دشمنانشان!!

حتی باد هم از تو مهربانتر است......

دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس!!!

امروز رفتم سراغ حافظ !  فال هم گرفتم !  این اومد!(  جناب حافظ هم حال و روز منو می دونه ) !!

        دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس         که چنان زو شده ام بی سرو سامان که مپرس

        کس به امید وفا ترک دل و دین مکناد                که چنانم من از ازین کرده پشیمان که مپرس

        به یکی جرعه که آزار کسش در پی نیست        زحمتی می کشم از مردم نادان که مپرس

        زاهد از ما به سلامت بگذر کاین می لعل          دل و دین می برد از دست، بدان سان که مپرس

        پارسایی و سلامت هوسم بود ولی                      شیوه ای می کند آن نرگس فتان که مپرس

        گفتگوهاست درین راه که جان بگدازد               هر کس عربده این که مبین آن که مپرس

        گفتم از کوی فلک صورت حالی پرسم               گفت آن می کشم  اندر رخم چوگان که مپرس

        گفتمش زلف به خون که شکستی گفتا                حافظ این قصه دراز است به قرآن که مپرس



یک فریب ساده کوچک

رفتم سراغ کیفم، بعد از مدتها !!
می خواستم یه چیزی رو بذارم داخلش!!
کلی خاطره  باهاش بود ، کلی یادگاری ، کلی حرفایی که رو کاغذ نوشته بودن، نه کلی حرفایی که رو کاغذ نوشته بود!!!
زیرش هم امضا «دوستت دارم»!!!
دلم براش تنگ شده............................
 در کیف رو بستم!ولی هجوم خاطره ها رو .....
  بگذریم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
      «زندگی شاید همین باشد.........
                    من که باور کرده ام................
                                بی گمان باید همین باشد»
                                           ..........................................................

شیشه پنجره را باران شست!/ چه کسی یاد تو را از دل من خواهد شست؟